Сешанбе 4 август 2020 мелодӣ баробар бо 14 зулҳиҷҷа 1441 ҳиҷрӣ қамарӣ
Мансури Ҳошимии Хуросонӣ
(19) Мабнои шаклгирии ҳукумати Исломӣ ва машрӯъияти сиёсии он, изни хосс ва қатъии Худованд аст ки барои ҳеҷ як аз ҳокимони кунунӣ дар ҷаҳони Ислом вуҷуд надорад ва аз ин рӯ, ҳукумати ҳеҷ як аз онон дар ҳоли ҳозир ҳукумати Исломӣ шумурда намешавад. (Мақолаи 1)
loading

касоне бошад ки ба ҷои Худованд парастиш мешаванд, ҳаром аст; Чунонки Худованд фармудааст: ﴿وَلَا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْوًا بِغَيْرِ عِلْمٍ ۗ﴾[1]; <<Ва ба касоне ки ҷуз Худованд мехонанд тавҳин накунед, мабодо ба Худованд нодониста тавҳин кунанд>> Ва бо ин васф, тавҳин кунандагони ба асҳоби Паёмбар ба сабаби лағзишҳошон, монанди тавҳин кунандагони ба сойири мусалмонон, ҳаргоҳ бар он исрор дошта бошанд, фосиқ ва золиманд; Чунонки Худованд фармудааст: ﴿وَلَا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ وَلَا تَنَابَزُوا بِالْأَلْقَابِ ۖ بِئْسَ الِاسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِيمَانِ ۚ وَمَنْ لَمْ يَتُبْ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ﴾[2]; <<Ва аз якдигар айб наҷӯйед ва якдигарро бо алқоби зишт ёд накунед, бад номе аст фисқ пас аз имон ва ҳар кас тавба накунад, онон ҳамоно золимонанд>>; Ҳар чанд қоидатан ба сабаби ин гуноҳи бузург, кофир шумурда намешаванд.

[Маҳдӣ вопасин халифаи Паёмбар]

Ба ҳар ҳол, сарфи назар аз онки дувоздаҳ халифаи Паёмбар аз аҳли байти ӯ чи касоне будаанд, дар бораи вопасини онон миёни мусалмонон ихтилофе нест ва ӯ марде ҳамноми Паёмбар аз насли Фотима ва Ҳусейн аст ки ба ӯ <<Маҳдӣ>> гуфта мешавад[3] ва пас аз пур шудани замин аз зулм ва ҷавр, зуҳур мекунад ва онро аз адл ва қист пур мегардонад; Чароки беш аз чиҳл нафар аз асҳоби Паёмбар монанди Абдуллоҳ ибни

↑[1] . Анъом/ 108.
↑[2] . Ҳуҷарот/ 11.
↑[3] . Албатта дар хабарӣ воҳид (Сунани абӣ Довуд, ҷ2, с311), ба ҷои <<Ҳусейн>> аз <<Ҳасан>> ёд шуда ки эҳтимолан тасҳиф аст; Чунонки дар нусхаҳои он ихтилоф вуҷуд дорад ва дар бархӣ аз онҳо <<Ҳусейн>> ёд шудааст (нигоҳ кун ба: Қундузӣ, Янобиул мавадда, ҷ3, с259 ба нақли аз сунани абӣ Довуд). Фориғ аз инки санади он мунқатиъ ва заъиф аст (нигоҳ кун ба: Баставӣ, Мавсуъату фий аҳодисил Маҳдӣ Ал-заъифатил вал мавзуъа, с347) ва матни он бо ахбори дигаре ки Маҳдиро аз зурияи <<Ҳусейн>> шумурдаанд, таъоруз дорад (нигоҳ кун ба: Ибни Ҳаммод, Ал-Фитан, с230; Ибни Уқда, Фазоилу амирул мӯъминин, с25; Мақдисӣ, Иқдуддурар, с24, 32 ва 223; Ибни Сабоғ, Ал-Фасвул муҳимма, ҷ2, с1114) ва бо ин васф, наметавон онро ноқизи қоъидаи Қуръонӣ ва ақлӣ дар бораи авлавияти фарзандон бар бародарзодагон шумурд. Оре, дар сурате ки Маҳдӣ аз тариқи абу Ҷаъфарӣ Муҳаммад ибни Алии Боқир ба <<Ҳусейн>> бирасад, аз насли <<Ҳасан>> низ шумурда мешавад; Чароки модари абу Ҷаъфар, Фотима духтари Ҳасан буд (нигоҳ кун ба: Ибни Саъд, Ал-Табақотул кубро, ҷ5, с320; Билозарӣ, Ансобул ашроф, ҷ3, с147; Фахруддини Розӣ, Ашаҷарату муборака фий ансобил толибия, с73) ва бо ин васф, метавон Маҳдиро аз тарафи падар Ҳусейнӣ ва аз тарафи модар Ҳасанӣ донист ва ба ин шева, миёни ахбор ва ақвол ҷамъ намуд.